17 PAŹDZIERNIKA |

Baszta Jacek w Gdańsku

     Baszta Jacek to najwyższa (36 m) baszta miejska w Gdańsku. Zbudowana została około 1400 r. w północno-zachodnim narożniku murów obronnych Głównego Miasta.

     Ośmioboczna baszta miała osiem kondygnacji stanowisk strzelniczych. Pod krawędzią wysokiego dachu zachowały się ceglane arkady wsparte na kamiennych konsolach, osłaniające machikuły – obiegający basztę nadwieszony ganek z otworami w podłodze, które umożliwiały rażenie nieprzyjaciela atakującego podnóże baszty. Sklepiony loch pod basztą służył jako magazyn żywności dla obrońców. Wysoki dach namiotowy dodano dopiero w 1556 r., gdy obiekt nie pełnił już funkcji obronnych.    


     Dzięki swej wysokości miała prawdopodobnie umożliwiać obserwację przedpola w razie ataku od strony Starego Miasta, które w tym czasie nie posiadało jeszcze własnych obwarowań. Dostęp do wnętrza wiódł z poziomu ganku straży muru wysokiego, przylegającego do baszty od strony południowej, oraz w przyziemiu od strony Głównego Miasta. Po wojnie basztę remontowano do 1955 r. Od 1962 r. w jej wnętrzu mieści się zakład fotograficzny.


     Baszta nosiła dawniej (w języku niemieckim) żartobliwą nazwę "Kiek in de Kök", co należy tłumaczyć jako "Patrz do kuchni". Ta oryginalna nazwa związana była z mieszczącymi się w pobliżu zabudowaniami klasztoru dominikanów i pierwotnie odnosiła się do znajdującej się w sąsiedztwie Baszty Dominikańskiej, a na dzisiejszą Basztę Jacek przeszła w I połowie XVIII wieku (na planie z 1706 r. oznaczono tak jeszcze Basztę Dominikańską, a na planie z 1741 r. już Basztę Jacek).


     Obecna nazwa baszty została jej nadana po 1945 r. Odnosi się ona do św. Jacka Odrowąża, dzięki któremu w 1227 r. książę Świętopełk sprowadził do Gdańska zakon dominikanów.

Podziel się na:

Wkrótce w Pomorskim: